Değerli okurlarım!
Hedef göstermek, insanı gayrete getirerek çalışmaya teşvik eden sebeplerin başında yer alır. Hedefi olmayan insan çalışmayı sevmez, tembel olur, uyuşuk bir vaziyette avare avare dolaşır durur. 
Hep bir takım ideallerimizi gerçekleştirmek ve belirlediğimiz bazı hedeflere ulaşmak için didinmeyiz mi?
Hayatımıza şöyle bir göz atacak olursak, mesela, bir şeyler öğrenmek ve ilim tahsil etmek için okuruz. Öğrenciler sınıf geçmek, başarılı olmak ve hayata hazırlanmak için eğitim görürler. Mahsul elde etmek için çiftçiler tarlayı sürerler. Maaş ve yevmiye gibi bir ücret için birçok zahmetlere katlanılır… Oturup kalkmamızdan tutun da her türlü faaliyet ve hareketlerimize kadar hayatımızın her safhasına bir amaç ve düşünceyle kendimiz yön veririz.   
Şurası bir gerçek ki,  insan irade sahibi bir varlık. Yüce Mevla insana, irade-i cüz’iye vermiş. Ne hayvanlara, ne de meleklere benzemez bu konuda. Bir iyiliği de, bir kötülüğü de kendi iradesiyle isteyerek yapar. Onu ‘sorumlu’ kılan sır da bu değil midir?  Her türlü hareket ve davranışlarını isteyerek yapıyor. Hep bir şeyler düşünerek, bir şeylere niyet ederek, bir maksat güderek hareket etmiyor muyuz? Bu açıdan baktığımızda insanın kasıtsız, amaçsız bir hareketi yoktur.
Şu halde, “hedefsiz, gayesiz, idealsiz” derken kastedilen insana yakışır yüce bir gayeden mahrum olma, günü birlik düşünceler içinde bulunma, behimi hisler ve arzularla hareket etmedir. Bu sebeple, insanı yücelterek meleklerden bile üstün hale getirmek suretiyle gerçek insanlık mertebesine çıkaran; ideallerinin kıymeti, hedeflerinin ulviyeti, gaye ve maksatlarının güzelliğidir. Yüce ideal ve gayeler, insanın kalp ve ruhunu da nurlandırır. İçini aydınlatan bu nur onun dış dünyasına ahlak ve davranış güzelliği şeklinde yansıyacaktır.
İnsanlar arasında sevgi, saygı.. Karşılık beklemeksizin yardımlaşma.. Yeryüzünde umumi barışın tesisi.. Güçlü zayıf ayırt etmeksizin hak ve adaletin hükümran kılınması.. İnsanların gerçek anlamda sahipsizlikten, kimsesizlikten, fanilik ve ölüm korkusundan kurtularak sağlam bir inanca kavuşturulması.. Sebeplere bihakkın riayet ederek çalışmak.. Başkalarına yük olmamak.. Veren el olmak.. İlim aşığı olup nerede bulursa almaya koşmak ve cahilliği en büyük düşman bilmek… Evet bütün bunlar güzel şeyler. İşte, gerçek fıtrat dini olan İslamiyet; insanı böylesine eşsiz ideallerle donatarak gerçek insanlık mevkiine çıkarmıştır.
Sevgili dostlar!
“İnsan için çalıştığından başka bir şey yoktur” (Necm Suresi, Ayet:39) buyuran bir Allah’a inanan kimse, tembelliğini nasıl izah edebilir?
“İnsanların en hayırlısı, insanlara en faydalı olandır.” Buyuran bir Peygamberin ümmetini, insanlara hizmetten hangi düşünce alıkoyabilir? Ancak bu gerçeklerden, maalesef mahrum bırakıldığımız da bir vakıa. 
Netice itibariyle insanımıza, özellikle yetişen yeni nesillere, yavrularımıza böylesi insani olgunluk ve yücelikleri hedef göstermemiz gerekiyor. Gençlerimizin başıboşluğundan, serkeşliğinden şikâyetçi oluyoruz, ama onlara, ulaşmaları gereken birer ideal ve hedef verdiğimiz de pek söylenemez. Aile yuvalarımızın da, eğitim kurumlarımızın da, toplumumuzun da bu konuda üzerine düşeni yapamadığı apaçık ortada.
Bir insan için böylesine önem arz eden ideal ve hedef sahibi olma, toplumların ve devletlerin hayatında da aynı şekilde büyük ehemmiyeti haizdir. Devletlerin de, milletlerin de yüce gaye ve amaçlar doğrultusunda bir fikri yapılanma içinde olmaları gerekir. Böyle bir yapılanmayı gerçekleştirdikleri ve bunu kendi insanlarına benimsettikleri nisbette yükselirler, birlik ve beraberliklerini koruyarak tarih sahnesinde üstün bir mevkide yer almaya hak kazanırlar. 
Milletlerin hayatında bu ruhun; başta dini, tarihi ve kültürel dinamikler olmak üzere milli ve manevi değerlerle kazandırılabileceği de aşikâr bir gerçek. İşte İstiklal Marşımız ve Çanakkale Zaferimizin yıldönümü gibi tarihi hadiseler, bunun için kaçırılmaz bir fırsat. Muhteşem bir destan olarak tarihi taçlandıran Çanakkale Geçilmez gerçeği, İstiklal Marşımızın mısralarından yansıyan ışık, pek çok etkin etkinliklerle yavrularımızın dimağlarına, hiçbir zaman silinmeyecek şekilde yerleştirilmeliydi. Fakat ne yazık ki, böyle fırsatların da çok iyi değerlendirilmediğini esefle müşahede ediyoruz.
Çok kısa bir süre önce Amerika ve müttefiklerinin adeta gökten bomba yağdırmaları karşısında Irak askerlerinin ve halkının ne duruma düştüğünü görmüştük. Irak’a yapılanların, o zamana göre kaç katı, Çanakkale’de bize karşı yapılmış, fakat başarılı olamamışlardı. Biz, bin bir sıkıntı ve yokluk içinde o çapulcu sürülerini def etmeyi bilmişiz. Bu gerçekler, nesillerimizin şuuraltına yerleştirilmeli ki, eziklik ve aşağılık duygusuna kapılmasınlar ve kendilerine güvenleri gelsin. Ne yapalım, elimizden bir şey gelmiyor, demesinler. Biz başaramayız, çaremiz yok şekline mazeretlerin arkasına saklanma durumunda kalmasınlar. Neticede de her türlü güçlüğü yenip başarıya ulaşsınlar.
Sevgi ve saygılarımla.